Bretania, Europa, Francja
pointe du pen-hir bretagne

Przeminęło z wichrem

Wichry namiętności, Wichrowe wzgórza, Przeminęło z wichrem. 

Czy z wiatrem. Whatever. Ważne, żeby wiało. Wszystkie najpiękniejsze romantyczne historie zawsze łączą się z rozwianymi włosami (Brada Pitta, na przykład), szelestem traw, czy hukiem fal morskich roztrzaskujących się o skalisty brzeg.

Wiatr jest zajebisty. Po prostu. Rozrusza nawet najnudniejsze pole uprawne buraków i doda (melo)dramatyzmu zwykłemu wyjściu po bułki. Bo czyż jest coś bardziej romantycznego, niż rozstanie kochanków przed Lidlem, gdy wieje tak, że aż łzy wyciska, a on musi zostać z psem na zewnątrz, podczas gdy ona puszcza jego rękę i znika za przeszklonymi drzwiami? Nie ma. Na stówę. No chyba, że dodasz do tego OST i w tle poleci My heart will go on Celiny. Tego już NIC nie przebije.

Teraz pozostaje tylko uwiecznić takie chwile na focie i BACH! internety Twoje. No więc na jesieni postanowiliśmy zdobyć świat zwichrowanymi ujęciami Bretanii. A co! Tam Luśki jeszcze nie było. Na pierwszy wicher poszedł najbardziej na północny zachód wysunięty rejon Francji – Finistère. Nigdzie nie może wiać bardziej niż na końcu ziemi (z łaciny i od Kasi zaczerpnęłam to piękne tłumaczenie).

Plan był jasny i przejrzysty – malownicza skała, burzące się w dole morskie bałwany, romantyczna Luśka. I wicher. Zdjęcie idelane.

Nic nie można było pozostawić przypadkowi, więc Luśka na tydzień przed wyjazdem została modnie przycięta. Bo musisz wiedzieć że Lu, jak każdy, miewa Bad Hair Days. Czasem loki układają jej się idealnie i delikatnie falują muskane przez warszawską/górską/nadmorską bryzę.

A czasem wygląda tak:

fuengirola 2 urlop na etacie

BTW – nigdy więcej cięcia na teriera, broda u waćpanny nigdy nie będzie wyglądać tak jak powinna. Psie Sucharku ujęły to najlepiej:suchary

Stary bosman nie mógł przecież zwichrować idelanego bretońskiego ujęcia! Potencjalne malowinicze krajobarazy mieliśmy zaznaczone na mapie, pozowanie wyćwiczone i aparty naładowane. Pozostało tylko czekac na odpowednie nawietrzenie i w drogę!

Podejście pierwsze – Pointe de Pen-Hir

Pełni werwy, jak to zawsze na początku bywa, postanowiliśmy pokonać drogę z miasteczka Camaret sur Mer na czubeczek Pointe de Pen-Hir piechotą. Malowniczy szlak pieszy wybrzeżem, przygrzewa słoneczko i leciutko wieje. Bardzo obiecująco!

pointe de Pen-Hir, Bretania

pointe de Pen-Hir, Bretania

O, o Lu czujesz? Jak dojdziemy na koniec cypelka, to nas zmiecie jak nic!

Na obietnicach jednak się skończyło, bo gdy dotarliśmy do celu zamiast huku wichury słychać było tykanie zegarka. Tego ukrytego pod swetrem na nadgarstku Michała. Cisza jak makiem zasiał.

pointe de Pen-Hir, Bretania

Cyk, cyk, cyk, bezwietrzne minuty mijają bezwietrznie…

pointe de Pen-Hir, Bretania

O co Wam chodzi, Kochani? Przecież ani mi loczek nie drgnie.

Dobra, nie ma co czekać, zwijamy manatki i w drogę! W końcu wichura umiera ostatnia! Po prostu wywiało ją gdzieś indziej.

pointe de Pen-Hir, Bretania

Podejście drugie Pointe Saint-Mathieu

Kolejny dzień, kolejna szansa! Obudziły nas ciężkie ołowiane chmury, duje jak w kieleckiem, raj, Panie, raj! Szybko zęby, kawka, siku, tusz na oko i w drogę!

Ruiny opactwa, latarnia morska – sto punktów do malowniczości! Pędzimy!

I co? I jajco.

Chmury z upływem dnia zniknęły, wiatr zawinął się i zwiał i nastała żarówa jak na Lazurowym.

bretania, pointe saint mathieu

Cisza, spokój i wielka żarówa.

bretania, pointe saint mathieu

I zero wściekłych bałwanów.

Podejście trzecie – Pointe du Raz

W końcu!!

Piona!

pointe du raz, bretania

She’s like the wind…

Dmie, wieje, huczy w uszach! Alleluja! Najbardziej na zachód wysunięty punkt stałego lądu Francji rulez. Pointe du Raz wynagradza każdą minutę spędzoną na bezwietrznych poszukiwaniach.

pointe du raz, bretania

pointe du raz, bretania

„Nie, nie robię zdjęcia! Kadr sprawdzam tylko!”

pointe du raz, bretania

„Uszy falujące na wietrze” pędzla Michała

Teraz pozostaje tylko znaleźć odpowiednie ujęci i strzelać fotę. Ale wieje coraz bardziej (Polakowi nigdy nie dogodzisz…), więc jak tu sześcio kilowego Luśka zostawić tak samego na skałkach? No a jak ją zwieje?

pointe du raz, bretania

Ledwo się trzymamy! Co z tą fotą?!

Dobra, musi być duet na zdjęciu, ni ma rady. 

pointe du raz, bretania

Jest dobrze, ale czegoś brakuje. Płaszcza nie ma, żeby poły łopotały , uszy nikomu nie falują. Co robić, co robić? Zaraz zamarznę, ciemno się zrobi, głowę mi urwie, włosy mi zawiewa przed obiektyw, nie łapię ostrości i… WŁAŚNIE! WŁOSY! Tego brakowało. Muszą powiewać.

I oto jest!

Tadam!

McCulscy production proudly presents:

Przeminęło z Wichrem, czyli nasze ulubione zdjęcie z Bretanii.

Internetów raczej nie wygra, ale za to zdecydowanie należy do jednego z moich najulubieńszych zdjęć z Lu. Wywołane jest i wisi w ramce nad biurkiem. Mission completed.

pointe du raz, bretania

 

Share this Story
Load More Related Articles
Load More In Bretania

49 komentarzy


  1. Co pies na to?

    20/02/2016 at 21:03

    Eee tam! Wasze zdjęcia zawsze wygrywają internety! Uroczy post. Trudno się nie uśmiechnąć podczas czytania. :)

    Odpowiedz

    • Aleks

      02/03/2016 at 11:44

      Dzięki! :))) Buziaki!

      Odpowiedz

  2. Kasia Bretonissime

    20/02/2016 at 13:57

    Super post, nie mogę się doczekać dalszych opowieści z Bretanii!
    Nieźle mnie zaskoczyliście tym, że można skarżyć się na niedobór wiatru w Bretanii- obstawiałabym raczej odwrotnie. Zdjęcia są przepiękne, szczególnie dwa ostatnie. Być może pocieszę Was tym, że kiedy wieje – czyli jednak przez większość czasu ;) – i chce się pokazać to na zdjęciach, jest to dość frustrujące: zdjęcia i tak nie oddają tego, co się widzi, wielkości fal itp.
    Ostatnio robiłam zdjęcia przy takim wietrze, że miałam wrażenie, że zaraz się przewrócę i że zwieje mi aparat, a na zdjęciach w ogóle nie robi to wrażenia.. -ech, jak żyć ?! Może dlatego ja też ciągle nie wygrałam jeszcze internetów moimi zdjęciami z Bretanii? :D

    Pozdrawiam serdecznie,
    Kasia

    Odpowiedz

    • Aleks

      02/03/2016 at 11:43

      Kasiu! Rany, taki piękny komentarz, a jakoś mi umknął!
      Twoje zdjęcia to już dawno internety powinny wygrać, bo są bezsprzecznie najlepsze z tego krańca świata :))
      A deficyt wiatru był rzeczywiście! Ale za to podczas wycieczki na wyspę wicher zdecydowanie nadrobił braki :)))

      Odpowiedz

    • Ela

      02/06/2017 at 21:05

      Kasia Twoje zdjęcia Bretanii są tak cudne, żem zamarzyla ja odwiedzić!

      Odpowiedz

      • Aleks

        06/06/2017 at 14:25

        To zupełnie jak my ;)

        Odpowiedz

  3. aleksandra

    19/02/2016 at 13:15

    Uwielbiam czytać wszystko co wybijasz na klawiaturze i te wasze zdjęcie <3

    Odpowiedz

  4. Joanna Ejsmont Lisowska

    18/02/2016 at 17:40

    niezłe widoki, ale widać ze dość.. wiało:)

    Odpowiedz

  5. Justyna - blog o Francji

    18/02/2016 at 11:21

    Świetnie oddany klimat, a wiem, co mówię, bo jestem stałą mieszkanką Bretanii, gdzie wywiewa, przewiewa, zwiewa regularnie mnie i mojego psiura (rasy cairn terrier) szczególnie tej zimy :) Wichrowe pozdrowienia z Vannes !

    Odpowiedz

    • Aleks

      18/02/2016 at 11:24

      Najlepiej! :)) Dzięki i pozdrawiamy również!
      P.s. Carin terier! Cuuudowny!!

      Odpowiedz

  6. Barbara Świderska

    18/02/2016 at 09:09

    Z francuskich wichrowych wzgórz nigdy nie zapomnę Mont Ventoux, nieźle nas tam wywiało:).

    Odpowiedz

  7. Ola Ka

    17/02/2016 at 21:24

    She’s like a wind…

    Odpowiedz

  8. Ps Kasia

    17/02/2016 at 20:17

    Kto ma frytki?

    Odpowiedz

  9. Agi

    17/02/2016 at 20:55

    Superaśny tekst i pikne fotki:). Czego chcieć więcej do pomidoròwki z makaronem:))). Aże zachłannam wielce, to zeżrę dokładkę i przeczytam jeszcze raz:).

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 20:57

      O kurka pomidorówka! Ślina mi pociekła na telefon.. Gotuję na jutro!!! :) Buziaki!! :)

      Odpowiedz

  10. Ula Zarzycka

    17/02/2016 at 20:39

    Nareszcie ;) świetnie opowiedziane i pięknie zilustrowane! A ostatnie zdjęcie jeszcze wygra internety ;)

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 20:40

      Ula, dzięki! :-* Czekałam na Twòj komentarz :)))

      Odpowiedz

  11. marta

    17/02/2016 at 20:31

    rany jak sie uśmiałam!
    superblog i fajnie opowiadacie
    szerokosci !!

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 20:33

      To najlepszy komplement dla nas! Dzięki! :))

      Odpowiedz

  12. Kinga

    17/02/2016 at 20:22

    Wasze posty są prze-zabawne. :D Widać, że was tam mocno wytargało, skoro aż uszy Luśki falowały. :O :D
    psie sucharki rządzą. :D

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 20:31

      Dzięki!! :D Falowały, a jakże! A sucharki ZAWSZE poprawią mi humor :)))

      Odpowiedz

  13. Magda EM

    17/02/2016 at 19:22

    idę po frytki… :) Śliczne zdjęcia!

    Odpowiedz

  14. Kasia Tirilly

    17/02/2016 at 19:20

    Lubię bardzo !! ;)

    Odpowiedz

  15. Wiola Szepelak

    17/02/2016 at 19:15

    Idealne do frytek <3

    Odpowiedz

  16. Miczelski

    17/02/2016 at 13:40

    Haha nie ma to jak perypetie fanatyków. Mój A. by mnie chyba zabił, gdybym tak goniła za wiatrem, źle zniósł nawet poszukiwania idealnej miejscówki do zdjęć pod słońce :P
    A’propos miodu na oczy, to słyszałam jeszcze lepszą wersję: „to miód w moich uszach” :D

    Odpowiedz

  17. Hania

    17/02/2016 at 12:08

    Wcześniej odkryłam wasz piękny profil na instagramie, a dzisiaj dokopałam się do bloga… i jestem absolutnie zachwycona! Ach tekst jest napisany tak idealnie, humorystycznie i ciekawie, że można sobie wyobrazić, że właśnie jesteś na tych wichrowych wzgórzach malowniczej Francji. Miód na moje oczy? Chyba tak tylko, że chyba to powiedzonko miało się do muzyki.
    Ostatnie zdjęcia faktycznie bardzo udane, dla mnie tylko za mało tam psa… (fanaberie psiary part. 1). Pozdrawiam serdecznie i czekam na kolejne wpisy! :)

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 12:43

      :))) Dzięki! Cieszę się, że jesteś! :) A Luśki wyjątkowo tak mało, bo strasznie się wierciła ;) Ściskam! A ‚miód na moje oczy’ bardzo mi się podoba! :)

      Odpowiedz

  18. Magda

    17/02/2016 at 10:24

    McCulscy :D aha, czy Luśka ma już nowy blogowy adres na szelkach? czy ona się cały czas urlopuje na etacie?

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 10:29

      No nie ma jeszcze właśnie! :)) Cały czas zapominam zamówić! Może na Zajączka dostanie :)))

      Odpowiedz

  19. Kejtiss

    17/02/2016 at 10:10

    Piękne zdjęcia!

    Odpowiedz

    • Aleks

      17/02/2016 at 10:11

      Dzięki!! :)

      Odpowiedz

Zostaw komentarz

Twój email nie będzie opublikowany (no worries). Pola obowiązkowe to te z *

Zajrzyj i tu

Weekend nad Bałtykiem

To będzie leniwy wpis o leniwym weekendzie.

makulscy.com to blog o podróżowaniu z psem

makulscy[at]gmail.com / makulscy

MASZ
WIADOMOŚĆ!

Zostaw nam swój email.

Raz w miesiącu napiszę
do Ciebie list :-)

Wyjazd z psem - przepisy Norwegia samochodem Podróż z psem - poradnik Berlin z psem TravelPlanner